در صفای آسمانیت

چون کبوتر

در غربت آزادیم

بر بام سرایت منزل گزیدم

در هوایت پر و بالی گشودم

در رهگذارت دانه ای چیدم

بر نگاهت نغمه ای سرودم

از پاکیت قطره ای نوشیدم

چه شد ترا که اینک :

بنیانم وازگون کردی

پر و بال پروازم شکستی

در گذرم طوفان سنگ به پا کردی

با دست هایت نغمه هایم را فشردی

با خشم هایت زهر نفرت نوشاندی

و نیم جانم را به اسارت بردی

مرا قربانی کدام پرستوی مهاجر کرده ای ؟! ...